ΠΕΠΤΕΓ

Για να διαλυθούν οι θολές απόψεις και τελικά να υπάρξει μία πληροφόρηση που θα βοηθήσει ώστε να τεθεί μία ρεαλιστική βάση στην συζήτηση.

Η συζήτηση για την ακαδημαϊκή και επαγγελματική κατοχύρωση των Πτυχιούχων των Τ.Ε.Ι. δεν θα τελειώσει ποτέ, όσο οι άμεσα εμπλεκόμενοι φορείς που εμφανίζουν αντιστάσεις (Επιμελητήρια και Πανεπιστήμια), λειτουργούν προκατειλημμένα και αντιμετωπίζουν το πρόβλημα αφ΄ υψηλού, κλείνοντας τα μάτια σε μία οφθαλμοφανή πραγματικότητα. 

Αντίθετα, η στάση της ακαδημαϊκής κοινότητας των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων, είναι αρκετά υποτονική για να αναδείξει στο βαθμό που απαιτείται, τα προβλήματα, τις προτεραιότητες και τις αναγκαίες αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν σε πολιτικό επίπεδο.  Το ίδιο ισχύει και για την στάση των Πτυχιούχων και φοιτητών των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων, οι οποίοι επιτρέπουν στους «έλληνες» πολεμίους τους, να τους περιθωριοποιούν χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση.

 
Μόλις από το 1990 περίπου και μετά, άρχισαν να αναδύονται τα μεγάλα προβλήματα που δημιουργήθηκαν μέσα σε 6 μόλις χρόνια από την ίδρυση και λειτουργία των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων (Ν.1404/1983) και φάνηκαν οι προθέσεις των Επιμελητηρίων.  Τα μεγάλα Επιμελητήρια ΤΕΕ και ΓΕΩΤΕΕ καθώς και πολλά μέλη ΔΕΠ των Πανεπιστημίων, έχοντας ταυτίσει  στην σκέψη τους τα ΤΕΙ με τα ΚΑΤΕ και τα ΚΑΤΕΕ και έχοντας αυτό-τοποθετήσει τον εαυτό τους στο πιο ψηλό βάθρο της κοινωνίας μας, θεώρησαν ότι τα ΤΕΙ είναι η «συνέχεια» αυτών των κατώτερων και μέσων σχολών.  Γι’ αυτό και φέρθηκαν και φέρονται τρομερά απαξιωτικά και προκατειλημμένα.  Οτιδήποτε θετικό δημιουργήθηκε ή αναπτύχθηκε στα ΤΕΙ αμαυρώνεται, ακόμα και εκ των έσω, από μέλη επιμελητηρίων.

 
Παράλληλα, διαβλέποντας ότι τα ΤΕΙ είναι πραγματικά Ανώτατα Τριτοβάθμια ιδρύματα με δυνατότητες και δυναμικό ανάπτυξης, προσπάθησαν να διατηρήσουν αναλλοίωτη την «μνήμη» των ΚΑΤΕ και να ταυτίσουν στην συνείδηση της κοινής γνώμης τα ΤΕΙ με τα ΚΑΤΕ ώστε να «καταδείξουν» ότι οι Πτυχιούχοι των ΤΕΙ είναι «σφετεριστές της επιστήμης», «ανίκανοι», «ανεπίδεκτοι μαθήσεως», «αγράμματοι», «κατώτερου επιπέδου», «αποτυχημένοι», «ανόητοι» και «θέλουν να γίνουν ίσοι και όμοιοι».  Πράγματα απαράδεκτα όταν απευθύνεσαι στην νέα γενιά.  Σε αυτή τους της προσπάθεια συνέδραμαν και συνδράμουν, μεγάλη (αν όχι η συντριπτική) μερίδα δημοσιογράφων και ΜΜΕ, φράζοντας τον δρόμο έκφρασης της αντίθετης άποψης, αυτής των Πτυχιούχων του Τεχνολογικού Τομέα και των Ιδρυμάτων (Τ.Ε.Ι.).  Επίσης, μέσα στα ΤΕΙ, διδακτικό προσωπικό, μέλη των Επιμελητηρίων, διέβρωσαν κάθε προσπάθεια των ΤΕΙ και δημιούργησαν, σε πολλές περιπτώσεις, υποκουλτούρα στους Φοιτητές και μετέπειτα αποφοίτους.

Σε αυτό όμως το σημείο, μην δημιουργηθεί η σύγχυση ότι οι απόφοιτοι των ΚΑΤΕΕ και των ΚΑΤΕ δεν αναγνωρίζονται ως απόφοιτοι ΤΕΙ.  Σαφώς εφαρμόστηκαν οι αναγακίες μεταβατικές διατάξεις.  Άλλωστε, μην ξεχνάμε την μετεξέλιξη των διετών Παιδαγωγικών Τμημάτων, της τέως Γυμναστικής Ακαδημίας και της Σχολής Οικοκυρικών Χαροκόπου. Οι Πτυχιούχοι της Τριτοβάθμιας Ανώτατης Τεχνολογικής Εκπαίδευσης, αποτελούν εννιαίο και αδιάσπαστο Κλάδο.

Τα ΤΕΙ ιδρύθηκαν το 1983, και ήταν από την αρχή Τριτοβάθμια Ιδρύματα, με δομή, οργάνωση και μεγάλες ανάγκες που απέρρεαν από την ίδια την οργάνωση και την αποστολή τους. Η αποστολή των ΤΕΙ είναι να δημιουργήσουν Επιστήμονες Παραγωγής, με κατεύθυνση στην εφαρμοσμένη έρευνα. Οι Εφαρμοσμένες Επιστήμες δεν υπολείπονται των βασικών επιστημών, όπως ακριβώς συμβαίνει σε προηγμένες χώρες της Ε.Ε..  Σε αυτές, οι απόφοιτοι των αντίστοιχων Τεχνολογικών Ιδρυμάτων, χαίρουν αδιαμφισβήτητων επαγγελματικών δικαιωμάτων, καθορισμένων διαδικασιών επαγγελματικής και ακαδημαϊκής εξέλιξης και επιμελητηριακής εκπροσώπησης (κατ’ αντιστοιχία).  Άλλωστε πολλά Πανεπιστημιακά Τμήματα, είναι κατ' ουσίαν τεχνολογικά τμήματα και αρκετά από αυτά, φρόντισαν μέσα στην προηγούμενη δεκαετία να «αποκτήσουν» και "επισήμως" αυτό το χαρακτηριστικό.  Όπως κάθε Τριτοβάθμιο ίδρυμα, τα διεσπαρμένα στην Ελλάδα Τεχνολογικά Ιδρύματα (ομοίως όπως και τα Πανεπιστήμια) ξεκίνησαν μία αναπτυξιακή πορεία αυτοοργάνωσης.  Όπως ακριβώς γίνεται και με οποιοδήποτε Τμήμα Ανώτατης Εκπαίδευσης παντού στην υφήλιο.  Και με τις συνθήκες που ξεκίνησαν να λειτουργούν, επέτυχαν πάρα πολλά. Κανέναν Ίδρυμα δεν χτίζεται μέσα σε μία νύχτα.  Αυτό το γεγονός, για τα ΤΕΙ δεν το αναγνώρισε και δεν το αναγνωρίζει κανένα Πανεπιστήμιο στην Ελλάδα.  Ή για την ακρίβεια είναι ελάχιστες οι φωνές που "βλέπουν" και λένε την αλήθεια.

Το ότι, από το 1988 και μετά, άρχισε να εμφανίζεται ένας συνεχώς αυξανόμενος  αριθμός Πτυχιούχων Τ.Ε. με μεταπτυχιακούς τίτλους από το εξωτερικό (σε επίπεδο master και PhD), ανεξάρτητα εάν το τότε ΔΙΚΑΤΣΑ «αρνούταν» να τους αναγνωρίσει, κατευθυνόμενο από τον συντεχνιακό παραλογισμό, σημαίνει ότι οι σπουδές στα Τμήματα αποφοίτησης τους, ήταν κατ’ ελάχιστο επαρκέστατες για να τους δώσουν τα επιστημονικά εφόδια  που θα τους επέτρεπαν να προχωρήσουν ακαδημαϊκά.  Σήμερα, απόφοιτοι αυτής της εποχής, είναι στελέχη μεγάλων εταιρειών, επιτυχημένοι επαγγελματίες, ακόμα και ακαδημαϊκοί δάσκαλοι (κυρίως στο εξωτερικό, γιατί στην Ελλάδα αποκλείονται λόγω «βασικού πτυχίου»).

Από ένα χρονικό σημείο και μετά, αναδείχθηκε ο παραλογισμός του ΔΙΚΑΤΣΑ και των Επιμελητηρίων και τελικά αναγνωρίστηκαν στην Ελλάδα οι μεταπτυχιακοί τίτλοι των Τ.Ε. Πτυχιούχων.  Επίσης, με 15 χρόνια καθυστέρησης, αναγνωρίστηκε η δυνατότητα συμμετοχής των Τ.Ε. Πτυχιούχων και σε μεταπτυχιακά προγράμματα ελληνικών Πανεπιστημίων (αλλά και πάλι με πολλές «ανήθικες τρικλοποδιές»).  Παραδείγματα πάρα πολλά υπάρχουν (υπερβολικές προϋποθέσεις για την συμμετοχή, ξεχωριστές εξετάσεις, κ.λ.π.).  Δυστυχώς οι θιγόμενοι Τ.Ε. Πτυχιούχοι δεν ανέδειξαν ποτέ αυτά τα προβλήματα, φοβούμενοι το αρνητικό σε βάρος τους κλίμα και τις προσωπικές επιπτώσεις. Όπως επίσης, μέχρι το 1993, ποτέ δεν οργανώθηκαν, όσο και όπως έπρεπε, σε Συλλόγους Πτυχιούχων ώστε να μιλήσουν ανοιχτά και μεθοδικά για όλα τα προβλήματα τους.  Λάθος αυτό μέγιστο !  Αυτό το λάθος είναι βασική αιτία διαιώνισης της κατάστασης σε βάρος τους.

Το ότι, σήμερα, χιλιάδες Πτυχιούχοι Τ.Ε. δραστηριοποιούνται επιτυχώς στην αγορά εργασίας και το ελεύθερο επάγγελμα και έχουν συστήσει υγιείς επιχειρήσεις με μεγάλη δραστηριότητα και προσφορά προς την κοινωνία, αποδεικνύει ότι είχαν τις αναγκαίες σπουδές για να ασχοληθούν επαγγελματικά, χωρίς να αποτελούν «κίνδυνο για την δημόσια ασφάλεια και υγεία» όπως κινδυνολογώντας ασυστόλως αναφέρει μερίδα Πανεπιστημιακών και Πτυχιούχων Πανεπιστημίων.  Αντίθετα, μία ματιά στην καθημερινότητα, όσον αφορά θέματα «ασφάλειας» και «κοινωνικά επικίνδυνης αλαζονείας», δίνει ενδιαφέρουσες απαντήσεις…

Σήμερα, πολλές μεγάλες επιχειρήσεις που κατέχουν μεγάλη μερίδα του ετήσιου τζίρου της αγοράς και προσφέρουν υπηρεσίες σε νευραλγικούς τομείς της οικονομίας, ανήκουν σε Πτυχιούχους Τ.Ε. (Κλάδων Μηχανικών, Γεωτεχνικών, Τεχν. Τροφίμων κ.λ.π.).  Όλοι αυτοί οι επαγγελματίες παραμένουν «επί ξύλου κρεμάμενοι».  Όπως επίσης, μεγάλος αριθμός Πτυχιούχων Τ.Ε., απασχολείται επιτυχημένα σε επιχειρήσεις του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα, παρέχοντας ποιοτική εργασία πολλές φορές με κατώτερη του επιπέδου τους αμοιβή.

 
Είναι παράλογο, ένας Τ.Ε. Πτυχιούχος, να πρέπει εφ’ όρου ζωής, να αποδεικνύει ότι δεν είναι «ελέφας» και δεν διαθέτει «προβοσκίδα».  Η σημερινή κατάσταση, που επικρατεί μόνο στην Ελλάδα (ουραγός Χώρα ως προς την επίλυση προβλημάτων που έλυσαν οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. μέσα σε ένα βράδυ, χωρίς συντεχνιακούς λεονταρισμούς και αλλαζονική συμπεριφορά), παραπέμπει μόνο σε ρατσιστικές συμπεριφορές, ανάλογες με αυτές που επεφύλασσαν προς τους «κακόμοιρους και απολίτιστους ιθαγενείς» όσοι Ευρωπαϊκοί λαοί  διατηρούσαν αποικίες στην Αφρική ή την Ασία.  Η όλη αντιμετώπιση των Πτυχιούχων Τ.Ε. από τα Πανεπιστήμια και τα Επιμελητήρια και μεγάλη μερίδα του Πολιτικού Κόσμου, παραπέμπει στον τρόπο που αντιμετώπιζαν οι πάλαι ποτέ αποικιοκράτες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ΄στους Ινδούς ή οι Ιάπωνες στους Κινέζους. Και όμως, αυτά τα προβλήματα λύθηκαν !  Σήμερα η Ινδία είναι ανερχόμενη βιομηχανική δύναμη και η Κίνα ένας οικονομικός κολοσσός.  Τα ΤΕΙ και οι αποφοίτους τους λοιπόν, κατηγορούνται από την Πανεπιστημιακή Κοινότητα και τα Επιμελητήρια, για "κατωτερότητα", αλλά κανείς δεν αφήνει επί ίσοις όροις να απασχοληθούν και να αναπτυχθούν, θέτοντας από την μία, έντεχνα, φραγμούς, και κατηγορώντας από την άλλη για "ανεπάρκεια".

Ο ακαδημαϊκός και επαγγελματικός αποκλεισμός και η δυσφημιστική τακτική των επιμελητηρίων και των κατεστημένων πανεπιστημιακών αντιλήψεων, που κατέκριναν και κατακρίνουν μέχρι εξευτελισμού τα ΤΕΙ, οδήγησε πολύ μεγάλο αριθμό Πτυχιούχων Τ.Ε., σε Πανεπιστήμια της Ευρώπης ώστε να λάβουν ένα «βασικό» (για την Ελλάδα) Πτυχίο, όπως επίσης, μεγάλος αριθμός Πτυχιούχων άλλαξε κατεύθυνση σπουδών, δίνοντας κατατακτήριες εξετάσεις σε ελληνικά Πανεπιστήμια.  Είναι προφανές λοιπόν ότι αυτή η κατάσταση, οδηγεί σε σπατάλη ζωής και χρημάτων, σε οικογενειακό και εθνικό επίπεδο.  Για ποιο λόγο να συμβαίνει αυτό σε μία ευνομούμενη Χώρα ;

Από τη στιγμή, που σε έναν ικανοποιητικό βαθμό, αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα των ακαδημαϊκών τίτλων και των μεταπτυχιακών, χωρίς όμως και πάλι να οδηγεί σε απτή εφαρμογή επαγγελματικών δικαιωμάτων, άρχισε να γίνεται εντονότερο (και πιστεύουμε και φανερά πλέον αντιληπτό), το οξύμωρο, Πτυχιούχοι με ακαδημαϊκή ικανότητα παρακολούθησης μεταπτυχιακών σπουδών, κάτοχοι masters και διδακτορικών διπλωμάτων, να έχουν μεν την δυνατότητα να σπουδάζουν «ες αεί» αλλά να μην μπορούν να αποκτήσουν επαγγελματικά δικαιώματα που να οδηγούν σε ελεύθερο «αχειραγώγητο» επάγγελμα, εξ’ αιτίας του ‘βασικού τους πτυχίου».  Μα με τα εφόδια του βασικού τίτλου σπουδών συνέχισε τις σπουδές του ο κάθε απόφοιτος.  Η ακαδημαϊκή και επαγγελματική «χειραφέτηση» των Πτυχιούχων του Τεχνολογικού Τομέα, και των ίδιων των Τ.Ε.Ι. ακόμα εκκρεμεί στην Ελλάδα.  Σε αυτό βέβαια έχουν ευθύνη και τα ίδια τα ΤΕΙ, οι Διοικήσεις τους και οι διδάσκοντες.  Και εννοείται ότι δεν τοποθετούνται όλοι στο ίδιο τσουβάλι.

Τα δύο μεγάλα Επιμελητήρια, ΤΕΕ και ΓΕΩΤΕΕ, πιέζουν αφόρητα, ώστε να εξαφανίσουν την υπάρχουσα επαγγελματική δραστηριότητα των Τ.Ε., να την απορροφήσουν και να την οικειοποιηθούν.  Και αυτή είναι η μία κρυφή πτυχή του προβλήματος.  Καθαρά οικονομική.  Διότι το διακύβευμα είναι η "πίτα της αγοράς" και όχι η "ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών". Καλοί και κακοί υπάρχουν σε όλους τους χώρους, σε όλα τα επαγγέλματα και όλες τις επιστήμες.  Από  την στιγμή, όπου από το 1987 και μετά όπου υπήρξαν οι πρώτοι Πτυχιούχοι Τ.Ε. που έκαναν μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό, αναπτύχθηκε έρευνα στα Τ.Ε.Ι. (ήδη από την δεκαετία του 80’ και επισήμως από το 1989), αναπτύχθηκε συνεργασία με Πανεπιστήμια του εξωτερικού και εσωτερικού (η σειρά δεν είναι τυχαία).

Επομένως, μόνο όποιος μιλάει μονόπλευρα, δεν θα λάβει υπ' όψιν του, τους Πτυχιούχους Τ.Ε. που με το βασικό τους Πτυχίο ως όπλο προχώρησαν σε μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό ταυτόχρονα με πτυχιούχους ελληνικών Πανεπιστημίων.  Σήμερα υπάρχουν χιλιάδες Πτυχιούχοι Τ.Ε.Ι. με μεταπτυχιακό δίπλωμα και διδακτορικό δίπλωμα από ξένα και ελληνικά Πανεπιστήμια. Και όχι από Πανεπιστήμια της Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Αλβανίας κ.λ.π.

Ποιος θα αναρωτηθεί επιτέλους σε αυτή την Χώρα για κάτι απλό : Εάν αυτοί οι Πτυχιούχοι ήταν άσχετοι ή αγράμματοι ή χαμηλού επιπέδου, γιατί τους δέχτηκαν τα ξένα Πανεπιστήμια και πως κατάφεραν να λάβουν τον μεταπτυχιακό τίτλο ? Μήπως θα φτάσουμε στο σημείο να απαξιώσουμε και αυτούς τους μεταπτυχιακούς τίτλους για να μην παραδεχτούμε ότι εδώ υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα ? Πραγματικά η Χώρα μας διαθέτει μία ιδιάζουσα νοοτροπία.

Από 1989 τα ΤΕΙ εντάχθηκαν στον ειδικό λογαριασμό έρευνας και συμμετέχουν ή διοργανώνουν ερευνητικά προγράμματα, είτε αυτόνομα, είτε σε συνεργασία με άλλα ιδρύματα του εσωτερικού και του εξωτερικού.  Η υποχρηματοδότηση των Τ.Ε.Ι και τα αποτελέσματα που επέτυχαν μέσα σε 25 χρόνια λειτουργίας, είναι η καλύτερη απόδειξη της αναπτυξιακής τους πορείας και της ποιότητας της δουλειάς που κάνουν.  Αυτή η ποιότητα, δεν μεταφέρεται στους αποφοίτους ?

Σχετικά με τους διδάσκοντες, όσοι κατηγορούν τα ΤΕΙ ξεχνούν ότι πολλοί διδάσκοντες είναι παράλληλα μέλη ΔΕΠ ελληνικών Πανεπιστημίων. Επίσης, τα προσόντα των μελών ΕΠ των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων είναι ταυτόσημα με αυτά των μελών ΔΕΠ των Πανεπιστημίων.  Το λυπηρό όμως φαινόμενο είναι ότι πολλά μέλη ΕΠ των ΤΕΙ, όντας προερχόμενα από τα πολέμια επιμελητήρια, λειτουργούσαν και ίσως λειτουργούν ακόμα, εναντίον των φοιτητών και των Πτυχιούχων των Τ.Ε.Ι., εξυπηρετώντας, χωρίς συναίσθηση ότι ουσιαστικά υποβαθμίζουν το δικό τους έργο ζωής, τα μικροσυμφέροντα των επαγγελματικών συντεχνιών τους.  Αυτά μπορεί να τα αρνηθεί κάποιος ;

Ο βαθμός εισαγωγής, σαφώς είναι μία δικλείδα αξιολόγησης των εισακτέων, που λειτουργεί ως φίλτρο μέσω των εισαγωγικών εξετάσεων, καθώς οι προσφερόμενες θέσεις για σπουδές στην Ελλάδα είναι περιορισμένες.  Άλλωστε, οι Ενώσεις Αποφοίτων Τ.Ε., πάντα συμφωνούσαν με την εφαρμογή βαθμολογικής βάσης ως κριτήριο για την εισαγωγή σε όλα τα Τμήματα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά και διαφωνούσαν με την εισαγωγή στα Τεχνολογικά Ιδρύματα, αποφοίτων Τεχνικών ή Επαγγελματικών Λυκείων, χωρίς εξετάσεις και με μόνο κριτήριο την βαθμολογία.  Οι Ενώσεις πάντα υποστήριζαν και υποστηρίζουν ισότιμες εξετάσεις για όλους.

Εάν λοιπόν, ο βαθμός εισαγωγής, ήταν ο μοναδικός δείκτης (δια βίου) ποιότητας, ενός ανθρώπου, τότε πως αξιολογούνται όσοι έλληνες δεν έδωσαν ποτέ εξετάσεις στην Ελλάδα ή έδωσαν και δεν εισήχθησαν σε καμία Σχολή, και κατόπιν κατέφυγαν σε Πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής (συν των Βαλκανίων....) και είχαν επιτυχέστατη πορεία στη συνέχεια ; Πολλοί εξ αυτών (προερχόμενοι από Σχολές των ..Βαλκανίων) είναι μέλη των Επιμελητηρίων ΤΕΕ και ΓΕΩΤΕΕ.

Θα πρέπει να δεχτούμε σε αυτή τη χώρα, ότι η αξία του Πτυχιούχου, φαίνεται μέσα από τις σπουδές του και την απόδοσή του στην εργασία, καθώς και το ενδιαφέρον του να συνεχίσει να εκπαιδεύεται και να βελτιώνεται.  Όπως επίσης, ότι οι Νόμοι που ψηφίζονται από την Ελληνική Βουλή, ισχύουν για όλους και όχι κατά το δοκούν.....  Τα Τεχνολογικά Ιδρύματα, ανήκαν πάντα στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, είναι Ανώτατα (δηλαδή ΑΕΙ, ομοίως όπως τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα) και έχουν την δομή και τα χαρακτηριστικά των ΑΕΙ (αυτοδιοίκηση, έρευνα, εκπαίδευση).  Και η επιμονή στον χαρακτηρισμό «ΑΕΙ» δεν είναι για λόγους «εγωισμού», αλλά προβάλλεται από τους Αποφοίτους Τ.Ε., ξεκάθαρα για λόγους δίκαιης αντιμετώπισης και στο εσωτερικό της χώρα μας.

Σήμερα, οι Πτυχιούχοι των Τεχνολογικών Τμημάτων, και όσοι κατάφεραν να ξεπεράσουν την συνθλιπτική λογική της καθολικής απαξίωσης που ασκούν πολλά ελληνικά πανεπιστήμια και (ελπίζω λίγοι ακόμα) διδάσκοντες στα Τεχνολογικά Ιδρύματα), κατάφεραν να επιτύχουν και επαγγελματικά και κοινωνικά.  Τα παραδείγματα είναι πολλά.

Όμως, με το υφιστάμενο καθεστώς, ένας Πτυχιούχος Γεωπόνος Τ.Ε. ή ένας Μηχανικός Τ.Ε., ενώ ο ίδιος εργάζεται και αποδίδει στην παραγωγική διαδικασία και το επάγγελμα, χρειάζεται (επί αδράς αμοιβής) την υπογραφή ενός πτυχιούχου Πανεπιστημίου, για να "επικυρώσει" την εργασία του.

Τα ΤΕΙ και οι Πτυχιούχοι τους, δέχονται επί 26 χρόνια τεράστια πίεση από τα επιμελητήρια και τα μέλη τους που κατέχουν νευραλγικές θέσεις στην Κρατική μηχανή. Και όμως, όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά και υπό καθεστώς υποχρηματοδότησης, αναπτύχθηκαν και εξελίχθηκαν.

Εάν τα ΤΕΙ είχαν ονομαστεί από την αρχή "Πανεπιστήμια", δεν θα είχαν πρόβλημα στην Ελλάδα (όπως και δεν έχουν στο εξωτερικό), ασχέτως της ποιότητα σπουδών που θα παρείχαν. Θα πρέπει όμως όλοι να δεχτούν ότι οι πτυχιούχοι των ΤΕΙ, και ιδιαίτερα οι απόφοιτοι των Τμημάτων των Σχολών ΣΤΕΓ (Τεχνολογίας Γεωπονίας) ΣΤΕΦ (Τεχνολογικών Εφαρμογών) και ΣΤΕΤΡΟΔ,  είναι πτυχιούχοι Γεωτεχνικοί Επιστήμονες Παραγωγής, Μηχανικοί και Τεχνολόγοι Επισατήμονες Διατροφής αντίστοιχα, τετραετούς φοίτησης, με κατεύθυνση στην εφαρμοσμένη έρευνα.

Αυτό που δεν θέλουν να αποδεχτούν οι πολέμιοι των πτυχιούχων των ΤΕΙ, είναι ότι οι σπουδές τους είναι ένας συνδυασμός γνώσεων επιστήμης και τεχνολογίας, ώστε να μπορούν να λειτουργήσουν άμεσα στην παραγωγική διαδικασία μετά την αποφοίτησή τους.  Αυτό, σε τι έχει δείξει ότι υστερούν σε ποιότητα γνώσεων και ικανοτήτων ή ότι δεν μπορούν να διαχειριστούν σύνθετα προβλήματα του αντικειμένου τους ;  Άλλωστε σήμερα, πολλά από τα Πανεπιστημιακά Τμήματα αρχίζουν να εφαρμόζουν την λεγόμενη «πρακτική» για τους φοιτητές τους, κάτι που στα Τεχνολογικά Ιδρύματα, ισχύει εδώ και 27 χρόνια, λέει πολλά.  Όπως επίσης, λέει πολλά το γεγονός, ότι από τα μέσα της δεκαετίας του 90’, άρχισαν τα Πανεπιστήμια, να μετονομάζουν ή να μετασχηματίζουν Τμήματα τους, ανάλογα με τα υπάρχοντα στα Τεχνολογικά Ιδρύματα. 

Αξιολογώντας λοιπόν τα μέχρι σήμερα προβλήματα των αποφοίτων των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων, αλλά και την στάση των ίδιων των Διοικήσεων των ΤΕΙ, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι οι έλληνες νέοι και νέες που φοίτησαν και αποφοίτησαν από τα Τεχνολογικά Ιδρύματα, έχουν κατ' ουσία εξαπατηθεί και συνεχίζουν να εμπαίζονται από την Ελληνική Πολιτεία.  Εάν όχι και σήμερα, πότε θα λυθούν αυτά τα προβλήματα.  Προσοχή όμως.  Ο απόφοιτος οποιουδήποτε Γεωτεχνικού Τμήματος του Τεχνολογικού Τομέα, δεν ζήτησε ποτέ να έχει master χωρίς να έχει φοιτήσει σε μεταπτυχιακό επίπεδο.  Όπως επίσης, ποτέ δεν ζήτησε να έχει τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με τον απόφοιτο Πανεπιστημιακού Τμήματος.  Ζητάει όμως, να έχει τα επαγγελματικά δικαιώματα της ειδικότητάς του, να εκπροσωπείται ισότιμα σε επίπεδο επιμελητηρίου, να εξελίσσεται επαγγελματικά και ακαδημαϊκά με την αξία του, την εμπειρία του και την εργασία του, χωρίς να του βάζουν τρικλοποδιές.

Αυτή είναι όλη η συζήτηση για τα επαγγελματικά δικαιώματα των Τ.Ε.

Κωνσταντόπουλος Γιάννης